باورهای اشتباه تربیتی

از آنجایی که والدین از خود انتظارات غیر واقعی دارند و در مورد روش تربیت فرزندان خود اقتدار، اطمینان و اعتماد به نفس کامل را ندارند، به تدریج دچار یأس و تردید می شوند. کودکان این عدم اطمینان والدین را احساس می کنند و عنان قدرت و اختیار را به دست می گیرند.
والدین خود را برای هر مشکل کوچک فرزندشان، نظیر سرماخوردگی، سرزنش می کنند. آن­ها ­تصور می کنند که باید تمام خواسته های فرزندشان را برآورده کنند. و خود را با سایر والدین مقایسه می کنند و آنها را موفق تر و مسلط تر از خود می دانند.
وقتی خواسته های بچه ها برآورده نمی شود و با «نه» والدین مواجه می شوند به والدین برچسب می زنند:«تو مامان بدی هستی، دیگه دوستت ندارم.» این برچسب ها موجب احساس گناه در والدین می شود و قاطعیت خود را در مقابل کودک از دست می دهند.
کودک برای جلب توجه والدین و یا برای رسیدن به خواسته خود قشقرق راه می اندازد. والدین در مقابل این رفتار، تسلیم خواسته کودک می شوند. والدین نسبت به فرزند خود انتظارات غیر واقع بینانه دارند. فرزندشان همیشه باید حرف شنو، منظم و مؤدب باشد.
تامین تمامی خواسته های کودک به مرور زمان موجب می وشد تا کودک برای چیزهایی که برایش فراهم شده ارزش و اهمیت قائل نمی شود و تصور می کند که این وظیفه والدین است که تمام خواسته های او را برآورده کنند. او از این تمایل والدین سوء استفاده می کند و برای انجام هر کار خوب، از والدین باج می خواهد. در نهایت کودک صبور بودن و مقابله با ناکامی را یاد نمی گیرد.

باورهای اشتباه تربیتی (1)

باورهای اشتباه تربیتی (2)

باورهای اشتباه تربیتی (3)

باورهای اشتباه تربیتی (4)

باورهای اشتباه تربیتی (5)

باورهای اشتباه تربیتی (6)

باورهای اشتباه تربیتی (7)

باورهای اشتباه تربیتی (8)