وابستگی کودکان
وابستگی کودکان از همان سال‌های ابتدایی بعد از دو سالگی، هرچه پدر‌ها رابطه عمیق‌تری با کودک برقرار کنند، وابستگی کودک کمتر می‌شود. توصیه ما این است که پدر تنهایی بچه را به پارک ببرد، با او تنهایی و بدون حضور مادر بازی کند، او را به حمام ببرد و حتی می‌تواند در پوشک گرفتن بچه کمک کند. حضور پررنگ پدر باعث می‌شود، بچه سریع‌تر و راحت‌تر از مادر جدا شود و در محیط‌های اجتماعی مانند مهدکودک راحت‌تر بماند.
بزرگ‌ترین ظلم والدین به بچه‌ها این است که آن‌ها را وابسته کنند، اساساً فرهنگ مردم شرق، فرهنگ وابستگی است که همراه با غصه خوردن، اضطراب، حسرت و ترس از دست دادن عزیزان است. افرادی که به پدر و مادر خود وابسته هستند نگرانی بیمارگونه در مورد سلامت و از دست دادن آن‌ها دارند و همیشه مضطرب هستند. کودکان وابسته در مهدکودک نیز به مربی خود می‌چسبند و در مدرسه به یکی از معلم‌هایشان که مهربان‌تر است وابسته می‌شوند؛ بنابراین وابستگی از همان کودکی و به دلیل رفتار والدین شکل می‌گیرد و در بزرگسالی تبعات خوبی ندارد.
برای کاهش وابستگی کودکان از راهکار‌هایی که گفته می‌شود استفاده کنید، کودکی که توانایی حرف زدن دارد از او بپرسید چرا هنگامی که از شما دور می‌شود احساس اضطراب و عصبانیت می‌کند، کودک را در کلاس‌های مختلف شرکت دهید تا وابستگی کودک کمتر شود، والدین، کودک را کمتر نزد غریبه‌ها بگذارند و برایش توضیح دهند که طی ساعاتی از روز مجبورند تنهایش بگذارند.
روحیه استقلال طلبی را در کودکان پرورش دهید، بازی‌های انفرادی مادر با کودک مثل قایم باشک، در کاهش وابستگی کودک موثر است و جدا کردن اتاق کودک در ابتدای تولد یکی از راهکار‌های اصلی برای کاهش ترس، اضطراب و وابستگی کودک است.
وابستگی کودکان
